Lottelotje - Stoppen met roken dagboek

Mijn hondje heeft dan toch een hartprobleempje.

Mijn gevoel zei al een aantal weken: laat maar naar zijn hartje luisteren, dit is niet normaal hoe snel hij hijgt en uit adem is van twee keer niks.

Ik heb gewacht omdat we toch naar de dierenarts moesten voor zijn jaarlijkse spuitjes enzo.

Of het erg is, weet ik helemaal niet. Dat de hartslag heel erg traag is, is niet normaal maar mogelijk kan het geen kwaad. Het moet onderzocht worden door een specialist om te weten of het erg is en hoe erg. Maar dat het ook onregelmatig was, was veel minder goed;

Ik panikeer nu. Wat als ik mijn hondje ook nog verlies?
Dit kan niet waar zijn gewoon.

Waar koop je geduld....

... geduld om mezelf te laten worden wie ik wil zijn. Waarom zeg ik tegen mensen "rustig maar, niet alles tegelijk, je hebt een heel leven en je wilt toch graag blijven ontdekken en blijven leren en blijven vol verbazing staan over jezelf", maar met mezelf verlies ik mijn geduld al na een paar weken

... geduld om die paar kilo terug kwijt te raken. Lotje zegt dat ze op dieet gaat en verwacht dat ze de dag erna minstens 2 kilo kwijt is want ja "ze heeft toch zo extreem hard haar best gedaan????"

... geduld om het nieuwe vetlaagje weg te trainen. Nee, lotje denkt dat als ze drie dagen na elkaar twintig buikspieroefeninge en twintig bilspieroefeningen en Lotje denkt dat het vet wel smelt als sneeuw voor de zon

En als Lotje ziet dat het niet gaat, hoe ze wilt, dus lees: niet zo snel als ze wilt, dan is ze helemaal ontgoocheld en geeft ze op. Dan neemt ze van ellende maar gewoon een hele grote snickers, durft ze er zelfs twee aan!

Ik vind dit extra laagje gewoon zo erg. En dan begin ik er vol moed aan maar omdat het niet meer zo snel gaat als toen ik jong was (hihi sorry, maar als tiener en zo tot 27 ging het allemaal vlotjes), begin ik mezelf steeds meer te haten om hoe ik eruitzie. En dat maakt het alleen nog moeilijker.

Zelfs hier thuis vind ik het moeilijk om wat kleine spieroefeningen of krachtoefeningen te doen, gewoon omdat mijn buik zo in de weg zit en alles zo slap en kwakkelig is.
Gaan lopen ofzo is al helemaal uitgesloten.
Wel met de hond wandelen maar daar haal je niet zo veel uit he, want het beestje wilt ook snuffelen en zijn behoefte doen enzo.

Dan denk ik: ik ga maar terug roken.
Alleen ben ik niet overtuigd dat ik dan die kilo's ook nog terug kwijt raak! En al helemaal niet het vetlaagje want probeer maar eens conditie op te bouwen en te roken tegelijkertijd.
Dus misschien zou het helpen om niet nog meer aan te komen.

Maar toch. Stel dat ik nou terug ga roken, wat heb ik dan nog om trots op te zijn? Dan ben ik een plumpudding én een roker! Nou ben ik alleen maar een plumpudding. Das toch minder erg he.

Ach, ik ben gewoon zo teleurgesteld in mezelf. Omdat het me niet lukt die paar kilootjes terug kwijt te spelen en zo mijn motivatie terug te vinden om figuurtraining te doen. En zo raak je gewoon in een cirkeltje. Stom "cirkeltje", ik was altijd keitrots als ik per ongeluk een cirkeltje had uitgeblazen met mijn sigarettenrok. Als ik het heel bewust probeerde, lukt het nooit, maar gewoon per ongeluk kon ik het soms keigoed, zelfs meerdere tegelijk. Ik vond het nog stoer ook...
Tja, wist ik veel dat het net stoer was om gestopt te zijn met roken

Er is iets wat de kerstman en de paashaas gemeen hebben.
Rarara wat is het?

Beiden brachten me een rookstopmijlpaal!!!
Onder mijn kerstboom lag mijn eerste hele halfjaar rookvrij!
En vandaag bracht de paashaas me mijn eerste volle tien maanden

Stoere cadeautjes krijg ik he.
Jah je moet niet alleen lief zijn om wat te krijgen van die twee en van de sint (hee die is me vergeten!) maar je moet ook nog eens keihard volhouden en doorbijten

Pasen...
Wat moet ik ermee?

Paaseitjes? Ik heb er me zelf gekocht. Het is zoveel leuker als je er krijgt. Mijn handjevol vrienden hebben geen tijd vandaag uiteraard want Pasen is vaak een familiedag. En mijn familie? Tja... als je zo overhoop ligt met je moeder.

Het leek me een dag als een andere. Pasen, Kerstmis, het heeft me nooit geboeid. Pasen staat bij mij gelijk aan paaseitjes en zonnige lentedagen. Kerst staat dan weer voor heel veel lichtjes en een boom.

Maar nu ik me zo alleen voel op deze Paasochtend, breken de tranen weer uit.

Overal buiten zal je kindjes en ouders zien, paaseitjes zoeken.
Winkelen is ook geen afleiding want alles is gesloten.

Maar ik vind het kuikentje hierboven op de site, verstopt in de "o" van blog heel schattig

Voor jullie allemaal: fijne paasdagen en veel paaseitjes (we zijn nou toch al allemaal kilo's aangekomen, dan kan het nou ook even die paar dagen geen kwaad he)

Jah dat kennen we vast allemaal nog wel he... die vieze geelbruine nicotinevingers. Vooral die wijs- en middelvinger van de hand waarmee je rookte. Goh wat waren er dagen dat ik er waanzinnig veel last van had, wou ik liefst van al meteen naar huis om mijn handen te wassen.

Vandaag was het dan wel geen zonnig weer en best koud (maar denk dat ik ziek ben) maar mijn hondje en ik zijn vanmiddag ruim anderhalf uur gaan wandelen. Na de wandeling nog even bij mijn boom in het park gaan zitten, en daar een mandarijntje gegeten.

Mijn vingers zagen weer net zo geel als van de nicotine!!!
Ja normaal was je je handen maar in het park gaat dat niet, dus het mandarijntje is op en je veegt het sap wel even weg met een zakdoekje maar in een mum van tijd waren mijn vingers, vooral mijn wijs- en middelvinger die ik het meest had gebruikt om mijn mandarijntje te pellen, zo geel als wat! En plakkerig en viezig en vooral heel geel. Het leek wel of ik net een heel pak sigaretten weggerookt had!

Dank je wel mandarijntje.