Ik had gisteren een heel positieve dag.
Enkel 's avonds ging het even moeilijk. Ik bleef twijfelen of ik de telefoon zou aannemen als mijn mama belde, ik had echt geen zin in negativiteit. Het uur waarop ze doorgaans belt, verstreek en ik begon te twijfelen "het is aan jou om te bellen, Lotte, het is jouw moeder, jij moet respect tonen". Maar ik wou echt niet bellen want ik wou niet in die negatieve sfeer belanden.
Ik heb niet gebeld.
Of ik er trots op ben of niet? Geen idee meer. Gister wel. Vandaag ben ik zo bang.
Wat is veranderen en voor jezelf kiezen toch moeilijk. Ik durfde amper mijn hondje naar mijn mama brengen, ik dacht dat mijn mama wel heel boos zou zijn op me omdat ik al de hele zondag voor mezelf had genomen en dan ook 's avonds niet een beetje interesse in haar had getoond door niet te bellen.
Maar ze sliep nog. Er was niks aan de hand.
En nou zit ik al meer dan een uur panisch te wezen. Ik durf mijn mama niet onder ogen komen. Waarom? Omdat ik gister zo voor mezelf gekozen heb.
Ik ken dat niet, ik ben dat niet gewend. Het duurt al een tijdje hoor dit proces, ik doe het met kleine stapjes. Ik had het aanvankelijk ook zo bijzonder moeilijk om een paar uur per dag voor mezelf te nemen zonder mijn moeder. Dat was even als moeilijk, het ligt aan mij, ik vind het gewoon moeilijk om te veranderen en voor mezelf te gaan.
Maar deze paniek is gewoon niet normaal meer. Ik durf straks mijn hondje niet gaan halen omdat ik bang ben voor de kritiek. Kritiek omdat ik voor mezelf gekozen heb en mijn moeder als een baksteen laat vallen.
Zo voelt zij het. Zo bedoel ik het niet.
Ik heb gewoon mijn eigen tijd en ruimte nodig. Ik heb niks tegen mijn mama, ik kan gewoon niet met haar negatieve gedachten, gevoelens en negatieve wereld om. Ik heb dat allemaal overgenomen. maar ik heb nu besloten voor mezelf te gaan en de mensen en de wereld een kans te geven, mezelf ook een kans te geven. Dat kan ik niet, als ik de hele tijd weer in dat negatieve getrokken word waar bovendien totaal geen plaats voor mij is.
Ik probeer te kalmeren. Ik weet dat ik het overdrijf omdat ik met angst zit EN met een immens schuldgevoel. Het was gister de eerste keer dat ik zowel overdag als 's avonds voor mezelf koos. Ik heb mijn mama eigenlijk al sinds tja, sinds wanneer. Das een goeie. Ik heb haar zaterdagochtend gezien, ze heeft zaterdagnamiddag gebeld. Het was zo kil, ze laat me echt echt echt zo hard voelen dat ik haar in de steek laat.
Pff, ik moet eigenlijk werken. Ik moet die angst kwijtraken tegen vanavond want daar pikt zij uiteraard op in. Als ik vanavond heel sterk en vol vertrouwen en zonder schuldgevoel mijn hondje ga halen, zal zij ook wel leren dat het normaal is dat ik voor mezelf kies, toch?
Dat besef ik, maar het voelt zo nog niet. ik ben bang voor haar reactie.
Je doet het geweldig, Lotte!
