200 dagen + 8 weken... jah, zo is zelfs 256 dagen een bijzonder getal en tijd voor een verwennertje
Net terug van heerlijk shoppen met mijn hondje. Oke, heerlijk niet helemaal want mijn hondje is een mannetje en zoals de meeste mannen heeft hij een bloedhekel aan winkelen. Hij zet zich schrap als ik een winkel wil binnengaan, dan staakt hij "nee niet nog meer prulwinkels, kom op joh laten we nou gewoon naar de hondensnoepwinkel gaan en terug naar huis". Dus ik zeg "nee liefje, we gaan pas op het laatste naar het dierenwinkeltje want anders heb jij je beloning al gehad en denk je dat je niet meer flink hoeft te zijn". Trek trek, sleur sleur, mensen die niet binnen kunnen, mensen die niet buiten kunnen want jah mijn schatje is in staking gegaan net voor de ingang van de winkel... mannen he... 
Gelukkig is het een klein ras (tot grote ergernis van het ras zelf waarschijnlijk) dat je zo onder je arm pakt als ze staken. Hond op de arm, spartel spartel wring wring "laat mij loooosssss, ik wil niet in deze winkel zijn!!!! laat mij los of ik zet mijn keel open, echt baasje ik ga een scene maken als je me nou niet loslaat". Oke oke, hier ga je weer op de grond. Krijg je een hond dat zich zoooooooooooo ver kan uittrekken dat hij bijna met zijn neus aan de uitgang staat terwijl zijn achterpoten nog achteraan in de winkel staan. Ongelooflijk die hond, relax dat je daarmee kan winkelen... jawatte :-) Dan trek je hem toch maar weer verder. Ik hou daarom van winkels met een stenen vloer want daar gaat dat prima, hij schuift zo mee, willen of niet. Van zodra hij even grip heeft op zijn poten, duikt meneer onder de rekken door "schatteke, kom daar vanonder, kom op joh, waar zijn je manieren, klein monster". Denkt de hond "ik blijf hier liggen hoor, geef me nog gewoon een kluifje en kom me straks maar weer ophalen als je gedaan hebt met al die winkels hier veel te lang door te lopen!" Oke, dan trek je hem van onder die rekken en denkt meneer "als ik nou zeg dat ik er geen zin in heb" en gaat die vervolgens in het midden van de winkel zodat niemand er nog langs kan met zijn vier poten omhoog op zijn rug liggen "rollebollen maar, yyeaaahh wat een fun, kunnen jullie ni door, pech jonges ik moest mee komen shoppen en ik probeer mezelf dan maar te vermaken".
Normaal gezien zijn Belgen goed in compromissen sluiten, daar staan we best om gekend. Maar ik denk dat mijn hond geen Belg is.... echt daarmee valt niet te onderhandelen. Nou is het een schatje ja, ligt te snurken en te dromen, helemaal uitgeput van zijn "ik wil niet shoppen"-kuren.
Dus de buit na anderhalf uur shoppen: slechts één kleedje voor mezelf (hopen dat het goed zit nou want gaan passen met een hond is een haast onmogelijke opdracht) en uiteraard toch een speeltje en een snoepje voor mijn oh zo lief schattig charmant hartenbreker hondje dat zich totaal niet weet te gedragen in winkels
Maar aandacht hadden we wel "och wat een snoetje, wat een zachtaardig beestje, wat een lieverdje, oh zo een schoontje". Dat zeggen de mensen over mijn hondje he, ni over mij hoor
Omdat we dan toch langs het grote bos reden zijn we daar nog even gaan wandelen. Maar niet zo lang. Ik vrees dat de maartse buien al begonnen zijn!! Wat een wisselvallig weertje hier vandaag: zo schijnt de zon, zo hagelt het, zo sneeuwt het en zo is de zon er terug. Uiteraard heeft het vandaag al 2 keer gehageld: toen ik deze voormiddag mijn hondje uitliet voor we gingen shoppen, en toen we in het bos wilden gaan wandelen
We zijn dus maar hooguit een halfuurtje in het bos gaan wandelen. Toen zag ik een nieuwe hagelbui in de lucht hangen en ik dacht "oh nee, niet nog een keer" en zijn we maar terug naar de auto gegaan.
En eigenlijk was dat precies goed. Want als we nou toch langer in het bos waren blijven wandelen (ik heb lang getwijfeld, ik ben graag in het bos he), dan had ik iets bijzonders gemist:
het roodborstje in de struiken bij de parking aan het bos.
Een roodborstje zien is bijzonder.
Mijn alternatieve therapeute is belangrijk voor me, heel belangrijk Zij heeft me verteld dat het bijzonder is een roodborstje te zien (zonder dat je ze lokt met eten he). Ik moest er eens op letten, en als ik een roodborstje zag binnen de 3 maand, zou ik trakteren met pralines, als ik er geen zag dan zou zij me pralines schenken. Ik heb anorexia gehad dus ik zat echt echt echt overal te zoeken naar een roodborstje want ik zag het niet zitten om pralines te krijgen haha.
Maar ik zag dezelfde week nog een roodborstje. En ik heb de pralines gegeven.
Ze zei het laatst nog: elke keer ze nu pralines eet, moet ze aan mij en mijn roodborstje denken.
Ik had daarnet precies hetzelfde. Ik zag dat roodborstje en ik wist: cooool een roodborstje en ik heb ook meteen aan pralines en aan mijn therapeute gedacht. Ik heb haar een sms gestuurd om dat te zeggen. Ze vond het leuk.
Misschien is dit voor velen een heel normale dag, die je niet eens opvalt, waarvan je denkt "pff wat een normale dag, wanneer maak ik eens wat boeiends mee".
Voor mij is dit een dankbare dag, eentje om te koesteren. Gewoon omdat het zo positief was. Positief omdat er geen negatieve sfeer te bespeuren viel. 'k Denk wel dat jullie weten wat ik bedoel. Ik ben wel een beetje angstig, angstig dat ik straks in een soort eenzaamheid val als het donker wordt, of angstig dat mijn mama straks belt en ik opnieuw niet met de negativiteit omkan. Maar ik probeer te denken "dat zie je dan straks wel, NU is het allemaal goed".
Waar ik de laatste dagen eigenlijk wel last van heb: zin in een peuk!
Geen idee waar het weer vandaan komt, maar het is er wel. Nou echt zin kan je het niet noemen, eerder zo van "vergeten dat ik gestopt ben", weet je wel. Wil je vertrekken om te gaan shoppen, en denk je "nog ff een peukje en dan zijn we weg". Of je hebt net heerlijk geshopt en je denkt "zullen we even een rustig plekje zoeken voor een peukje om af te sluiten?". Of dan heb ik geen zin om te eten omdat ik weet dat er daarna geen peukje volgt.
Best bizar hoe dat de laatste dagen terug is.
Vanochtend had ik het ook zo fel. Ik miste vanochtend wel een klein beetje mijn peukje bij de koffie. Ik had al geen zin om op te staan omdat ik wist dat er geen peuken meer zijn. Maar goed, al die momenten duren slechts seconden he, dus uiteindelijk sta je wel op, maak je wel koffie, smeer je wel een boterham. En dan is die boterham op en neem je nog een kop koffie alvorens je de hond gaat uitlaten. Nou die koffie heb ik niet uitgedronken, ik vond er niks aan: koffie bij de pc zonder een peuk???!! Nee, dat ging even niet. De fase dat ik daar heel chagrijnig van word, is al een hele tijd door hoor Maar het is toch wel bizar dat dat nog steeds zo kan opspelen. Ik heb de koffie gelaten voor wat het was en ben dan direct mijn hondje gaan uitlaten.
Tja, een zondagochtend... na de zaterdagavond en nacht ligt de hele stoep bezaaid met peuken sinds er binnen niet meer gerookt mag worden. Geen idee waarom mensen binnenshuis een asbak gebruiken en buiten niet!!! Waarom gooien ze dat nou zo massaal gewoon op de grond... och ja. Zodat ik als ik op zondagochtend mijn hondje uitlaat, overal van die heerlijke peuken zie liggen... helemaal opgebrand tot de filter, niks bruikbaars. Zo nu en dan is er eentje dat maar half opgerookt werd, maar die is dan weer helemaal vermorzeld en platgestampt en nou ja, geen zin om dat nog in de mond te nemen hoor. Of je vindt een pakje en durft niet kijken of het wel leeg is, want stel nou, echt STEL nou dat er nog eentje in zit, zou ik er dan kunnen aan weerstaan????? Want ja, ik zoek peuken maar nee eigenlijk wil ik niet roken.
Nou ja, ik was blij dat ik even verderop gedegouteerd was van iemand die klaarblijkelijk 5 asbakken tegelijk had geleegd buiten op de stoeprand.... jakkie bah, dat wil je toch niet meer in huis of in je lichaam zoiets? Half kokhalzend en opgelucht dat ik geen zin meer had in peuken, ben ik dan maar met mijn hondje naar huis gewandeld en heb me op de schoonmaak gestort
Nou we gaan even rusten wij, ik ben moe van het onderhandelen met mijn hondje
Nee ik word snel moe van het shoppen: te veel drukte om me heen. Is er een leuke film op tv nu?
Zoek iets om dankbaar voor te zijn vandaag en geniet even van die dankbaarheid
dat mooie blog van je .
