Lottelotje - Stoppen met roken dagboek

'k Ben mijn motivaties kwijt.
Ja, ze staan allemaal mooi onder elkaar hier rechts van dit schermpje zo.

Maar wat klinkt het toch allemaal als onzin.
Geloof ik nou echt dat ik anders ben door niet te roken? Geloof ik nou echt dat het iets uitmaakt of ik rook of niet rook? Wie zegt dat ik mezelf ook niet gaan zoeken was als ik wel rookte?

Waar doe ik het eigenlijk voor? Ik ben het kwijt.

Ik ben een beetje verdrietig vanavond. En een beetje angstig dat ik mezelf de voorbije dagen vanalles wijsgemaakt heb. Dat ik nooit iemand zal betekenen, iemand zal zijn. Waarom zou ik dat nou zo plots wel zijn?

Veel vragen, geen antwoorden.

"Die teller gooi je toch zomaar niet weg". Tja, waarom ni? Ik heb al lang bewezen dat ik ook zonder peuk kan, dus kan ik nou even goed wel gaan roken. Dan zou ik nou tenminste iets hebben om het huilen te stoppen. Gewoon lekker gefrustreerd op de bank ploffen met een peuk in mijn mond, heerlijk in de stank, mezelf om zeep helpend, stikkend in een hoestbui.
Ik zou tenminste weten waarvan ik me zo ellendig voel.

Ik ben gewoon een beetje moe en een beetje bang. Mijn psychologe zegt dat het normaal is. Ik ga met kleine stapjes vooruit, zolang ik vooruit kan om dat stapje te bereiken, zet ik door. Eens ik het bereikt heb, voel ik de angst en gaat het eventjes minder. Dan ben ik bang voor de "gevolgen" van dat stapje vooruit. Ofzoiets. We zouden het er nog over hebben morgen, we hebben vandaag gemaild. Het is zo'n schat mijn psychologe... ik mag haar sowieso altijd mailen, omdat de sessies dan vlotter verlopen als ik het niet allemaal moet zeggen want praten blijft een probleem al is het wel beter bij momenten. Maar heel vaak reageert ze ook nog op mijn mails. Ze zegt altijd dat ze dat niet gaat doen, maar ze doet het toch Niet altijd, maar vaak wel.

Ik ga maar eens met mijn hondje buiten nog even. Straks even uithuilen (hoewel die paar tranen die er te veel zaten er al uit zijn nu door te typen), douchen en lekker vroeg slapen.

Op zich had ik trouwens geen negatieve dag hoor! Een rustige dag op 't werk, wel een beetje angst en twijfel door het gesprek met de grote baas gisteren, maar goed ik ben dan ook voor het eerst opgekomen voor wie ik ben en waar ik wil voor staan. Dat is nou eenmaal eng en als je dat voor eht eerst doet, ga je ook gewoon twijfelen of het wel oke is.
En mijn mam was ook alweer neutraal; Dat is drie dagen op rij!!! Drie dagen op rij zonder kritiek op mij, zonder kritiek op zichzelf!! Ben ik blij om.

Pfff, ik ga buiten, ik wil echt een peukje. Ik ben zo lastig en chagrijnig als een klein kind dat geen ijsje krijgt.  

Ik schreef net in mijn positief dagboek.
En opeens besefte ik "ojee, wat schrijf ik nu toch rare dingen". Complimentjes aanvaarden? Trots op mezelf? Is dat nu een sprankeltje zelfvertrouwen? Héééééél rare dingen :-) 

Zo merkwaardig dat ik het overal wil neerschrijven, met iedereen wil delen, opdat ik het gevoel altijd kan terughalen. En ook omdat ik iemand ben die haar traantjes en angsten deelt, maar het ook graag van de daken schreeuwt als het zo goed gaat! 

Vandaag in mijn positief dagboek:

Huh? Hoe kunnen mijn handen nou plots naar sigaretten ruiken???

Alles ruikt naar sigaretten: mijn kleren, mijn haren en mijn handen. Ik had het vanmiddag op 't werk al geroken en ik zei nog tegen mijn collega "awel, ik dacht dat jij gestopt was met roken?", ja dat ben ik ook zegt die, al de 6de week. Ow sjips, versnorie domme opmerking Lot...

Dus ik zeg: ow sorry, ik ruik hier een sigarettengeur sinds je terug bent en ik dacht even dat je stiekem gaan roken was. Dan nog hem gefeliciteerd met z'n zesde week uiteraard ook he

Ik heb hele fijne collega's die me aanbidden haha, wat wil je anders: ik ben daar het enige vrouwelijke wezen wat daar alle dagen rondloopt... tuurlijk aanbidden ze mij als ze geen keuze hebben haha.
Nee serieus, ze zijn top. Dus hij was ook totaal niet boos omdat ik even aan hem getwijfeld had

Maar waar blijft die geur dan vandaan komen? Ik heb pas een uur geleden staan douchen?? Ik kom nooit op café dus het is niet dat het van daar in mijn kleren hangt he, trouwens daar mag ook al niet meer gerookt worden dus ja.

Ik heb zelfs mijn hondje al helemaal oversnuffelt "ben jij dat nou die zo naar sigaret ruikt????" want hij zit overdag bij mijn mama he en mijn mama rookt wel en als ze net gerookt heeft, ruik ik dat wel nog eventjes aan mijn hondje ook, maar die geur wordt doorgaans snel weggerollebold in het park hoor Dan ruikt hij weer naar andere geurtjes haha

Ik vind het gewoon een beetje vervelend dat ik het de hele tijd ruik. Ik ruik het niet graag, heb het nooit graag geroken. Ik weet dat mensen hier soms zeggen 'die heerlijke geur doet me toch in de verleiding komen", nou ik heb het altijd al een vies geurtje gevonden

Ik heb al geurtjes verspreid, er brandt nou wierook, ik heb al gedoucht en mijn haren gewassen en een frisgewassen pyama... en nog steeds ruik ik SIGARETTEN! aaarrrrggghhh ik ga maar eens op bed sebiet, zet ik het raam wagenwijd open, dan ben ik zeker dat er geen vreemde geurtjes in mijn slaapkamer blijven hangen

Fijne avond allemaal

Ik had gisteren een heel positieve dag.

Enkel 's avonds ging het even moeilijk. Ik bleef twijfelen of ik de telefoon zou aannemen als mijn mama belde, ik had echt geen zin in negativiteit. Het uur waarop ze doorgaans belt, verstreek en ik begon te twijfelen "het is aan jou om te bellen, Lotte, het is jouw moeder, jij moet respect tonen". Maar ik wou echt niet bellen want ik wou niet in die negatieve sfeer belanden.

Ik heb niet gebeld.

Of ik er trots op ben of niet? Geen idee meer. Gister wel. Vandaag ben ik zo bang.

Wat is veranderen en voor jezelf kiezen toch moeilijk. Ik durfde amper mijn hondje naar mijn mama brengen, ik dacht dat mijn mama wel heel boos zou zijn op me omdat ik al de hele zondag voor mezelf had genomen en dan ook 's avonds niet een beetje interesse in haar had getoond door niet te bellen.

Maar ze sliep nog. Er was niks aan de hand.

En nou zit ik al meer dan een uur panisch te wezen. Ik durf mijn mama niet onder ogen komen. Waarom? Omdat ik gister zo voor mezelf gekozen heb.

Ik ken dat niet, ik ben dat niet gewend. Het duurt al een tijdje hoor dit proces, ik doe het met kleine stapjes. Ik had het aanvankelijk ook zo bijzonder moeilijk om een paar uur per dag voor mezelf te nemen zonder mijn moeder. Dat was even als moeilijk, het ligt aan mij, ik vind het gewoon moeilijk om te veranderen en voor mezelf te gaan.

Maar deze paniek is gewoon niet normaal meer. Ik durf straks mijn hondje niet gaan halen omdat ik bang ben voor de kritiek. Kritiek omdat ik voor mezelf gekozen heb en mijn moeder als een baksteen laat vallen.

Zo voelt zij het. Zo bedoel ik het niet.
Ik heb gewoon mijn eigen tijd en ruimte nodig. Ik heb niks tegen mijn mama, ik kan gewoon niet met haar negatieve gedachten, gevoelens en negatieve wereld om. Ik heb dat allemaal overgenomen. maar ik heb nu besloten voor mezelf te gaan en de mensen en de wereld een kans te geven, mezelf ook een kans te geven. Dat kan ik niet, als ik de hele tijd weer in dat negatieve getrokken word waar bovendien totaal geen plaats voor mij is.

Ik probeer te kalmeren. Ik weet dat ik het overdrijf omdat ik met angst zit EN met een immens schuldgevoel. Het was gister de eerste keer dat ik zowel overdag als 's avonds voor mezelf koos. Ik heb mijn mama eigenlijk al sinds tja, sinds wanneer. Das een goeie. Ik heb haar zaterdagochtend gezien, ze heeft zaterdagnamiddag gebeld. Het was zo kil, ze laat me echt echt echt zo hard voelen dat ik haar in de steek laat.

Pff, ik moet eigenlijk werken. Ik moet die angst kwijtraken tegen vanavond want daar pikt zij uiteraard op in. Als ik vanavond heel sterk en vol vertrouwen en zonder schuldgevoel mijn hondje ga halen, zal zij ook wel leren dat het normaal is dat ik voor mezelf kies, toch?
Dat besef ik, maar het voelt zo nog niet. ik ben bang voor haar reactie.

200 dagen + 8 weken... jah, zo is zelfs 256 dagen een bijzonder getal en tijd voor een verwennertje

Net terug van heerlijk shoppen met mijn hondje. Oke, heerlijk niet helemaal want mijn hondje is een mannetje en zoals de meeste mannen heeft hij een bloedhekel aan winkelen. Hij zet zich schrap als ik een winkel wil binnengaan, dan staakt hij "nee niet nog meer prulwinkels, kom op joh laten we nou gewoon naar de hondensnoepwinkel gaan en terug naar huis". Dus ik zeg "nee liefje, we gaan pas op het laatste naar het dierenwinkeltje want anders heb jij je beloning al gehad en denk je dat je niet meer flink hoeft te zijn". Trek trek, sleur sleur, mensen die niet binnen kunnen, mensen die niet buiten kunnen want jah mijn schatje is in staking gegaan net voor de ingang van de winkel... mannen he...
Gelukkig is het een klein ras (tot grote ergernis van het ras zelf waarschijnlijk) dat je zo onder je arm pakt als ze staken. Hond op de arm, spartel spartel wring wring "laat mij loooosssss, ik wil niet in deze winkel zijn!!!! laat mij los of ik zet mijn keel open, echt baasje ik ga een scene maken als je me nou niet loslaat". Oke oke, hier ga je weer op de grond. Krijg je een hond dat zich zoooooooooooo ver kan uittrekken dat hij bijna met zijn neus aan de uitgang staat terwijl zijn achterpoten nog achteraan in de winkel staan. Ongelooflijk die hond, relax dat je daarmee kan winkelen... jawatte :-)  Dan trek je hem toch maar weer verder. Ik hou daarom van winkels met een stenen vloer want daar gaat dat prima, hij schuift zo mee, willen of niet. Van zodra hij even grip heeft op zijn poten, duikt meneer onder de rekken door "schatteke, kom daar vanonder, kom op joh, waar zijn je manieren, klein monster". Denkt de hond "ik blijf hier liggen hoor, geef me nog gewoon een kluifje en kom me straks maar weer ophalen als je gedaan hebt met al die winkels hier veel te lang door te lopen!" Oke, dan trek je hem van onder die rekken en denkt meneer "als ik nou zeg dat ik er geen zin in heb" en gaat die vervolgens in het midden van de winkel zodat niemand er nog langs kan met zijn vier poten omhoog op zijn rug liggen "rollebollen maar, yyeaaahh wat een fun, kunnen jullie ni door, pech jonges ik moest mee komen shoppen en ik probeer mezelf dan maar te vermaken".

Normaal gezien zijn Belgen goed in compromissen sluiten, daar staan we best om gekend. Maar ik denk dat mijn hond geen Belg is.... echt daarmee valt niet te onderhandelen. Nou is het een schatje ja, ligt te snurken en te dromen, helemaal uitgeput van zijn "ik wil niet shoppen"-kuren.

Dus de buit na anderhalf uur shoppen: slechts één kleedje voor mezelf (hopen dat het goed zit nou want gaan passen met een hond is een haast onmogelijke opdracht) en uiteraard toch een speeltje en een snoepje voor mijn oh zo lief schattig charmant hartenbreker hondje dat zich totaal niet weet te gedragen in winkels

Maar aandacht hadden we wel "och wat een snoetje, wat een zachtaardig beestje, wat een lieverdje, oh zo een schoontje". Dat zeggen de mensen over mijn hondje he, ni over mij hoor

Omdat we dan toch langs het grote bos reden zijn we daar nog even gaan wandelen. Maar niet zo lang. Ik vrees dat de maartse buien al begonnen zijn!! Wat een wisselvallig weertje hier vandaag: zo schijnt de zon, zo hagelt het, zo sneeuwt het en zo is de zon er terug. Uiteraard heeft het vandaag al 2 keer gehageld: toen ik deze voormiddag mijn hondje uitliet voor we gingen shoppen, en toen we in het bos wilden gaan wandelen

We zijn dus maar hooguit een halfuurtje in het bos gaan wandelen. Toen zag ik een nieuwe hagelbui in de lucht hangen en ik dacht "oh nee, niet nog een keer" en zijn we maar terug naar de auto gegaan.

En eigenlijk was dat precies goed. Want als we nou toch langer in het bos waren blijven wandelen (ik heb lang getwijfeld, ik ben graag in het bos he), dan had ik iets bijzonders gemist: 
het roodborstje in de struiken bij de parking aan het bos.
Een roodborstje zien is bijzonder.

Mijn alternatieve therapeute is belangrijk voor me, heel belangrijk Zij heeft me verteld dat het bijzonder is een roodborstje te zien (zonder dat je ze lokt met eten he). Ik moest er eens op letten, en als ik een roodborstje zag binnen de 3 maand, zou ik trakteren met pralines, als ik er geen zag dan zou zij me pralines schenken. Ik heb anorexia gehad dus ik zat echt echt echt overal te zoeken naar een roodborstje want ik zag het niet zitten om pralines te krijgen haha. 
Maar ik zag dezelfde week nog een roodborstje. En ik heb de pralines gegeven.

Ze zei het laatst nog: elke keer ze nu pralines eet, moet ze aan mij en mijn roodborstje denken.
Ik had daarnet precies hetzelfde. Ik zag dat roodborstje en ik wist: cooool een roodborstje en ik heb ook meteen aan pralines en aan mijn therapeute gedacht. Ik heb haar een sms gestuurd om dat te zeggen. Ze vond het leuk.

Misschien is dit voor velen een heel normale dag, die je niet eens opvalt, waarvan je denkt "pff wat een normale dag, wanneer maak ik eens wat boeiends mee".
Voor mij is dit een dankbare dag, eentje om te koesteren. Gewoon omdat het zo positief was. Positief omdat er geen negatieve sfeer te bespeuren viel. 'k Denk wel dat jullie weten wat ik bedoel. Ik ben wel een beetje angstig, angstig dat ik straks in een soort eenzaamheid val als het donker wordt, of angstig dat mijn mama straks belt en ik opnieuw niet met de negativiteit omkan. Maar ik probeer te denken "dat zie je dan straks wel, NU is het allemaal goed".

Waar ik de laatste dagen eigenlijk wel last van heb: zin in een peuk!
Geen idee waar het weer vandaan komt, maar het is er wel. Nou echt zin kan je het niet noemen, eerder zo van "vergeten dat ik gestopt ben", weet je wel. Wil je vertrekken om te gaan shoppen, en denk je "nog ff een peukje en dan zijn we weg". Of je hebt net heerlijk geshopt en je denkt "zullen we even een rustig plekje zoeken voor een peukje om af te sluiten?". Of dan heb ik geen zin om te eten omdat ik weet dat er daarna geen peukje volgt.
Best bizar hoe dat de laatste dagen terug is.
Vanochtend had ik het ook zo fel. Ik miste vanochtend wel een klein beetje mijn peukje bij de koffie. Ik had al geen zin om op te staan omdat ik wist dat er geen peuken meer zijn. Maar goed, al die momenten duren slechts seconden he, dus uiteindelijk sta je wel op, maak je wel koffie, smeer je wel een boterham. En dan is die boterham op en neem je nog een kop koffie alvorens je de hond gaat uitlaten. Nou die koffie heb ik niet uitgedronken, ik vond er niks aan: koffie bij de pc zonder een peuk???!! Nee, dat ging even niet.  De fase dat ik daar heel chagrijnig van word, is al een hele tijd door hoor Maar het is toch wel bizar dat dat nog steeds zo kan opspelen. Ik heb de koffie gelaten voor wat het was en ben dan direct mijn hondje gaan uitlaten.
Tja, een zondagochtend... na de zaterdagavond en nacht ligt de hele stoep bezaaid met peuken sinds er binnen niet meer gerookt mag worden. Geen idee waarom mensen binnenshuis een asbak gebruiken en buiten niet!!! Waarom gooien ze dat nou zo massaal gewoon op de grond... och ja. Zodat ik als ik op zondagochtend mijn hondje uitlaat, overal van die heerlijke peuken zie liggen... helemaal opgebrand tot de filter, niks bruikbaars. Zo nu en dan is er eentje dat maar half opgerookt werd, maar die is dan weer helemaal vermorzeld en platgestampt en nou ja, geen zin om dat nog in de mond te nemen hoor. Of je vindt een pakje en durft niet kijken of het wel leeg is, want stel nou, echt STEL nou dat er nog eentje in zit, zou ik er dan kunnen aan weerstaan????? Want ja, ik zoek peuken maar nee eigenlijk wil ik niet roken.
Nou ja, ik was blij dat ik even verderop gedegouteerd was van iemand die klaarblijkelijk 5 asbakken tegelijk had geleegd buiten op de stoeprand.... jakkie bah, dat wil je toch niet meer in huis of in je lichaam zoiets? Half kokhalzend en opgelucht dat ik geen zin meer had in peuken, ben ik dan maar met mijn hondje naar huis gewandeld en heb me op de schoonmaak gestort

Nou we gaan even rusten wij, ik ben moe van het onderhandelen met mijn hondje
Nee ik word snel moe van het shoppen: te veel drukte om me heen.  Is er een leuke film op tv nu?

Zoek iets om dankbaar voor te zijn vandaag en geniet even van die dankbaarheid